عطرشعر

تقدیم به کسی که خیلی دوستش دارم

atresher — Sun, 11 Oct 2009 09:51:40 GMT

این شعر تقدیم به کسی است که با اینکه در تب در می سوزم و درون بستر افتاده ام ولی به عشق نفس گرم او و به عشق او پای کامپیوتر نشسته ام و به یادش می نویسم و با صدای بلند داد می زنم:

... دوستت دارم

مدتی هست دلم با دل تو گیر شد

چه کنم پای من اینجا به تو زنجیر شده

تا تو را دیده دلم جای کسی در آن نیست

ازهمه عالم و آدم همگی سیر شده

چه کنم هیچ دلم نیست که فرهاد شوم

لیک زیبایی شیرین به تو تصویر شده

روز و شب را همه با فکر تو مشغول شدم

عمر من در طلب بوسه تو پیر شده

خواب و رویا همه با نازکی ابروی تو

ذهن من با لب و دندان تو تسخیر شده

بسکه که با گوشه چشمان تو من جنگیدم

سینه و دل هدف سلسله تیر شده

چه بگویم که از آن مخملی سبز نگاه

قسمت من به تو با غمزه شمشیر شده

قفل این خانه دل را که به نام تو زدند

بسته با خنده رمزین تو تقدیر شده

اثرات نفس توست که هر قافیه از

غزل کوچک من خسته و دلگیر شده

برو نمان برو

atresher — Sat, 03 Oct 2009 20:05:42 GMT

یک راه رفته و صد راه در جلو

یک جفت پای خسته و یک خواهش برو

ماندی درون پیری یک بیست سالگی

در پشت خاطرات کودکی ات هی بدو بدو

با یک نظر از این همه چینی که خورده ای

داری حکایت چل یا عقب جلو

هی گاز می دهد جلویت آرزوی تو

هی گاز می خوری عقبش هی سلو سلو

با اندکی اشاره به رنجور خسته ات

در اندکی زمانه روی خودت می شوی ولو

از پشت سیم کسی داد می زند

بازم درون فکر فرو رفته ای؟ الو!

اما درون خیالت صدا هنوز

می خواهد از تو نمانی، برو برو

فیروز آباد یکشنبه 9/7/85

پیوستنی با تار و پود

atresher — Sat, 03 Oct 2009 19:57:18 GMT

خیالم هست تا امشب شبی هرگز نیاسودم

درون بسترم غطتان فقط با یاد تو بودم

تو را در ذهن می دیدم که می رفتی و می رفتی

و با انگشت چشمانم تو را از دور می سودم

خیالم را به هر حیلت دل می خواست می راندم

ولی پیوست با تارم ولی پیوست با پودم

برای رامش این دل برای مدتی اندک

گهی لب را به می داده گهی هم جرعه با دودم

زبانم سوخت از آهی که سویت می پرد هر روز

جهان شد ظهر عاشورا از این اقبال مسعودم

بگو با من خیال سینه سوز تو چه نفعی داشت

بجز پیراهنم را با می و خونم که آلودم

بابل تیر 85

دنبال من نیا به خدا راه بسته است

atresher — Sat, 03 Oct 2009 19:54:18 GMT

ای سایه ای که پشت سرم وول می خوری

دنبال من نیا به خدا گول میخوری

مانند هر کسی که مرا باورم نکرد

آخر تو هم به معنی مجهول می خوری

پشت سرم نیا که نان من از جنس آجر است

در لحظه های خوب بریده مفتول می خوری

تن خسته می شوی و بدنت سست می شود

دنبال چاره سوزن و کپسول می خوری

در زیر ذره بین نگاههای دیگران

برچسب های کهنه موصول می خوری

عقلت نمی رسد که تو بی راهه می روی

دارو وسم به صورت محلول می خوری

دنبال من نیا به خدا راه بسته است

این بار آخر است که می روی و گول می خوری

تهران 20/5/86 پادگان نیروی دریایی

قصه

atresher — Wed, 26 Nov 2008 22:03:48 GMT

این قصه را بخوان که هنوز خواندنی است

این قصه تا به قدمت تاریخ ماندنی است

باز هم بهانه به ابر ها میدهم ولی

اشکال کار گرفتگی ، نه باراندنی است

اسمت چه؟ با"س" شروع می شده؟

نه سیل غم که روی گونه همیشه راندنی است

این دل سیاه شده خوب برای چه؟

مسموم عشق به سمی چکاندنی است

پروانه گفت که گل می خریده ای

این گل بروی قبر به! نشاندنی است

مهمان ندارد این دل ما مدتی است چند

راه ورود شما عزیز نه تکاندنی است

دو چشم ابری ویک دل که بارانی است

باز هم بسوز که این دل شکاندنی است

پر هست خلوتم از یک نسیم خشک

گاهی نسیم برای جهنم چشاندنی است

گرچه دلم زتنگی غنچه کمی تنگ تر شده

خوشحال می شوم که بیایید ماندنی است

حالا گیرم که...

atresher — Thu, 28 Feb 2008 21:37:18 GMT

خط خطی تر از هر روز امشب نشستم وفکر می کنم چی باید بنویسم

چی بنویسم که کی خوشش بیاد آیا کسی هم هست که بیاد وبخونه و یا

مثل همیشه باید به فکر یه عابر باشم که هوسی سر از وبلاگ من در میاره و برای دستت درد نکنه هم آخرش یه پیام میزاره که آره ما هم هستیم ولی چه فایده درد انسان که با اینا دوا نمیشه دردی که ازجنس نون دونه ای ۱۰۰ تومن و وهزار حرفای دیگه که به مزاق هر کسی خوش نمیاد

آخه طفلی دلم تازه خیال میکنه همین چن خطم کسی هست که بخونه که ادامه میده

وای چه روزایی بود وقتی صبح بلند میشدی و تازه می فهمیدی جهنم دیروزی تموم شده و یه روز دیگه است ولی مگه خاطره این روزا میزاره که فرداها هم مثل روز خدا آغاز بشه روزش قبلش توش تاثیر نذاره

الهی به امید تو...

نوشتن و گفتن از من

شنیدن از...

حتی اگه کسی هم نبود لااقل خوبیش به اینه که حداقل خودم یادم نمیره چی میگفتم و چه نظری داشتم

یکی سر کوچه

atresher — Mon, 18 Jun 2007 14:22:18 GMT

چه نوشته در نگاهت که به محض دیدن آن

همه سر فرو گذارند به میل در طنابت

به چه رنگ رنگ کردی لب خوش چراغ خود را

که کسی نبوده بیند نشود خراب خوابت

وبه سرمه های جادو که لب نگاه تیز کردی

همه منتظر ببینند تورا پس از نقابت

همه عمر با گدایی، در خانه ات نشستم

نروم بجز نگیرم قدحی پر از شرابت

به کسی که لطف کردی تو نگو که صبرباید

من و این شراب نابت، نشوم کمی خرابت؟

وببین خیال منرا تو چگونه پر نمودی

سر کوچه ای نبوده نکشم به گچ سرابت

حج که رفتم

atresher — Sun, 19 Nov 2006 08:37:18 GMT

به کعبه رفتم چیزی بجزیک گردش کور

در دروازه نور

دگر چیزی ندیدم

چه خوش دیوانه بودم

آدمی هرگز ندیدم

دخترک

atresher — Sat, 15 Jul 2006 08:26:18 GMT

شال کلاه کجا دخترک روسری سپید

ازبسکه پشت تو دیوانه ای دوید ▼

تا اینکه بگوید نرو بگیر

این هم شماره من ،آن سر برید

**********************

از اتفاق نبود هر قدم زدی

در هر مغازه که رفتی پسر رسید▼

در بوتک زنانه پسر مشتری نبود

تنها برای دیدن تو چیزکی خرید

**********************

بیچاره هر تلاشی زاستغاثه کرد

باآن نگاه تو قلبش چنان تپید ▼

از ترس اینکه بگویی برو پسر

بیچاره هزار لب به لب گزید

**********************

اصلا نیاز نبود به او زنگ هم زنی

زیرا شبش که پسر بود با اسید ▼

چند جرعه مزه کرد وبعد هم اجل

مستانه روده او با خنجرش درید

**********************

آن شب که پسر مرد بس عجیب

آن رنگ روسری ات را به تن کشید

اما ولی چه حیف عینکش نبود

با ان نگاه منتظرت چشمکت ندید

واما یک غزل از خودم

atresher — Sat, 06 May 2006 09:17:18 GMT

سر بازار شما یک دل بیمار فروش آوردم

آری اینست تمام من و اینبار فروش آوردم

این دلی را که به صد زجر خریدم روزی

عاقبت زیر فی رایج بازار فروش آوردم

قصه یوسف کنعان شده یکباردگرهم تکرار

تا زلیخا شودش باز خریدار فروش آوردم

چند وچونش نکن وزود بخر تا گرم است

مطمئن باش که نا چار فروش آوردم

پرده بردار و ببین پنج ترین وارونه

که زند پای دلت جار فروش آوردم

تیر بردار وبزن بر سر این چشمه درد

این دل کوفته را برسر دیوار فروش آوردم

این خیال است که دیبا بفروشم به حصیر

ساغری پر شده از خمره خونبار فروش آوردم