فريدون توللي در سال 1298 در شيراز متولد شد. او از دانشگاه تهران در رشته باستان شناسي فارغ التحصيل شد. توللي از نخستين كساني است كه به شيوه نيمايي شعر مي سرود.با اين همه در شعر روشی متعادل در پيش گرفت و چه از نظر زبان و چه از نظر فضاهای شعری از نيما دور شد. بعدها شعر نيمايی را کنار گذاشت و به سرودن غزل و قصيده پرداخت.آثار او عبارتند از مجموعه های رها،نافه،پويه،بازگشت و شگرف. توللی در سال 1364 در شيراز درگذشت.

«گرفتار خويشم من، آوخ که نيست...

يکی کاره تا بفشرد نای من

فرو کوبد آن پتک رويينه سای

به پيچيده پيوند پی های من»

توللی از همان آغاز کار شعر نو به سراغ نيما رفت . از خواندن افسانه نيما اثر پذيرفت و راه خود را پيدا کرد.وی در سال 1319 با سرودن شعر «پشيمانی»به گفتن اشعاری در بافت و قالب جديد پرداخت و با انتشار مجموعه  رها در سال 1329 آشکارامخالفت خودرا با بيان اديبانه ابراز کرد.شعر نو از ديد توللی ويژگی های خاص دارد. او وزن را در شعر می پذيرفت ولی عقيده داشت که بايد با حال شعر هم آهنگی داشته باشد. اما در حدود ده سال بعد که مجموعه  نافه را منتشر کرد سخت به نيما و ياران او تاخت وآنان را ياوه سرا خواند.او پيوند خود را با نيما گسست و دو باره به شعر کهن گرايش پيدا کرد. توللی از سرودن اشعار بی وزن پرهيز می کرد. قافيه را طرد نمی کرد .رعايت قواعد زبان فارسی را واجب می دانست و نو پردازان راستين را به رعايت این اصول توصيه می کرد .اماشعر او از نظر شکل در حد افسانه باقی ماند وانظر محتوا با آنکه شعر  شيپور انقلاب  می توانست برای او آغازی باشد به سوی مضامين اجتماعی و سياسی آن را رها کرد و باز تسليم تخيلات شد و از بيان احساسات شخصی تجاوز نکرد. اشعار توللی سرشار از غم و نا اميدی و وحشت وتاريکی است اما او پس از چندی به نوعی زندگی ويژه دست يافت و آن را در مجموعه  پويه  به اوج رساند. با اين همه توللی را با توجه به محتوای غنايی و عاشقانه اشعارش می توان بنيانگذار شعر نو  ناميد تصوير در شعر توللی اهميت بسيار دارد و می توان گفت شعر او تا اندازه ای  شعر تصويری است. توللی قالب چهار پاره را در شعر فارسی رواج داد و به اوج رساند و عده ای از شاعران مانند محمد علی اسلامی  نصرت رحمانی

فروغ فرخزاد و حسن هنرمندی را به دنبال خود کشاند.

بلم آرام چون قويی سبکبار          

به نرمی بر سر کارون همی رفت

به نخلستان ساحل قرص خورشيد

ز دامان افق بيرون همی رفت

 شفق بازيکنان در جنبش آب

شکوه ديگر و راز دگرداشت

به دشتی پر شقايق بادسرمست

تو پنداری که پاورچين گذر داشت

جوان پارو زنان بر سينه موج

بلم می راند و جانش در بلم بود

صدا سر داده غمگين در ره باد

گرفتار دل و بيمار غم بود

"دو زلفونت بود تار ربابم

چه می خواهی از اين  حال خرابم

تو که با ما سر ياری نداری

چرا هر نيمه شو آيی به خوابم"

درون قايق از باد شبانگاه

دوزلفی نرم نرمک تاب می خورد

زنی خم گشته از قايق بر امواج

سر انگشتش به چين آب می خورد

صدا چون بوی گل در جنبش باد

به آرامی به هر سو پخش می گشت

جوان می خواند وسر شار ازغمی گرم

پی دستی نوازش بخش می گشت

"تو که نوشم نيی نيشم چرايی

تو که يارم نيی پيشم جرايی

تو که مرحم نيی زخم دلم را

نمک پاش دل ريشم چرايی "

خموشی بودو زن در پرتو شام

رخی جون رنگ شب نيلوفری داشت

ز آزار جوان دلشاد و خرسند

سری با او دلی با ديگری داشت

زديگر سوی کارون زورقی خرد

سبک بر موج لرزان پيش می راند

چراغی کورسو می زد به نيزار

صدايی سوزناک از دور می خواند

نسيمی اين پيام آورد و بگذشت

"چه خوش بی مهربونی از دو سر بی"

جوان ناليد زير لب به افسو س

"که يک سر مهربونی درد سر بی"

باستانشناس

در ژرفنای خاک سيه باستانشناس

در جستجوی مشعل تاريک مردگان

در آرزوی اخگر گرمی به گور سرد

خاکستر قرون کهن را دهد به باد

تا از شکسته های يکی جام

يا گوشواره های يکی گوش

يا از دو چشم جمجمه ای مات و بی نگاه

گيرد سراغ راه

بيرون کشد زياد فراموشی سياه

افسانه گذشت جهان گذشته را

وز مردگان به زنده کند داستان غم

بی اعتنا به تربت گلچهره گان خاک

بر استخوان پير و جوان می زند کلنگ

تا در رسوب چشمه خشکيده حيات

يابد نشان قطره وهمی به گورتنگ

ناگاه خيره کژدمی از گوشه مغاک

از دنگ و دنگ تيشه هراسان و خشمناک

سر می کشد ز جمجمه ای شوم و دلگزای

می تازدش به هستی و می دوزدش به خاک

لختی دگر به دخمه تاريک وپر هراس

کفتار می خورد ز تن باستانشناس

صد شاعر .  دريچه ای به دنيای شعر فارسی از آغاز تا امروز                  خسرو شافعی

سعديه: آرامگاه شاعر قرن هفتم شيخ مشرف الدين بن مصلح الدين سعدي شيرازي است كه در 4 كيلومتري شمال شرقي شيراز، در دامنه كوه فهندژ، در انتهاي خيابان بوستان و در مجاورت باغ دلگشا واقع شده است. اين مكان در ابتدا خانقاه شيخ بوده كه وي اواخر عمر خود را در آنجا مي گذرانيده و سپس در همانجا مدفون گرديده است. براي اولين بار در قرن هفتم توسط خواجه شمس الدين محمد صاحبديواني وزير معروف آباقاخان، مقبره اي بر فراز قبر سعدي ساخته شد. در سال 998 به حكم يعقوب ذوالقدر، حكمران فارس، خانقاه شيخ ويران گرديد و اثري از آن باقب نماند. تا اين كه در سال 1187 ه.ق. به دستور كريمخان زند، عمارتي ملوكانه از گچ و آجر بر فراز مزار شيخ بنا شد كه شامل 2 طبقه مي شد. طبقه زيرين داراي راهروي بود كه پلكان طبقه دوم از آنجا شروع مي شد. در دو طرف راهرو دو اطاق كرسي دار ساخته شده بود. در اطاقي كه سمت شرق راهرو بود، قبر سعدي قرار داشت و معجري چوبين آن را احاطه كره بود. قسمت غربي  راهرو نيز به موازات قسمت شرقي، شامل دو اطاق مي شد، كه بعدها شوريده (فصيح الملك) شاعر نابيناي شيرازي در اطاق غربي اين قسمت مدفون شد. طبقه بالاي ساختمان نيز همانند طبقه زيرين بود، با اين تفاوت كه بر روي اطاق شرقي كه قبر سعدي در آنجا بود، به احترام شيخ اطاقي ساخته نشده بود و سقف آن به اندازه دو طبقه ارتفاع داشت.

اين بنا در دوره قاجاريه (سال 1301 ه.ش) توسط فتحعلي خان صاحبديوان مرمت شد و چند سال بعد نيز حبيب الله خان قوام الملك دستور تعمير و ترميم قسمتي از بنا را صادر كرد، و توليت آن به آخوند ملا زين العابدين شيرازي سپرده شد.

بنايي كه در زمان كريخان ساخته شده بود تا سال 1327 ه.ش. برپا بود.

در سال 1329 ه.ش به كوشش علي اصغر حكمت و توسط انجمن آثار ملي ايران، بقعه كنوني به جاي ساختمان قديمي ساخته شد و مراسم افتتاح رسمي آن در ارديبهشت ماه 1331 برگزار گرديد. ورودي مجموعه در راستاي ورودي آرامگاه است كه معمار آن آندره گدار فرانسوي است. ساختمان به سبك ايراني است با 8 ستون از سنگ هاي قهوه اي رنگ كه در جلوي مقبره قرار دارند. و اصل بنا با سنگ سفيد و كاشي كاري مزين است. بناي آرامگاه از بيرون به شكل مكعبي است اما در داخل هشت ضلعي مي باشد با ديوارهايي از جنس مرمر و گنبدي لاجوردي. بنا در سمت چپ به رواقي متصل مي شود كه در آن هفت طاق وجود دارد كه با كف سازي سياه رنگ به آرامگاه شوريده شيرازي پيوند مي خورد. اين آرامگاه در يك اتاق قرار دارد و كتيبه اي بر سر در آن است كه شاعر را معرفي مي كند و شعري از خود شاعر بر كاشي هاي سرمه اي بر روي ديوار نوشته شده است.

ساختمان جديد آرامگاه محوطه اي در حدود 10395 متر مربع دارد. كه در حدود 257 متر مربع زيربناي اصلي آرامگاه مي باشد. ساختمان اصلي آرامگاه شامل دو ايوان عمود بر هم مي باشد كه قبر شيخ در زاويه اين دو ايوان قرار گرفته است. بر روي آرامگاه گنبدي از كاشي هاي فيروزه اي رنگ ساخته شده است. سنگ هاي پايه هاي بنا، سياه رنگ است و ستون ها و جلوي ايوان از سنگ قرمز مخصوصي ساخته شده است. نماي خارجي آرامگاه از سنگ معروف تراورتن و نماي داخلي آن از سنگ مرمر است.

سنگ قبر در وسط عمارتي هشت ضلعي قرار دارد و سقف آن با كاشي هاي فيروزه اي رنگ تزيين شده است. در هفت ضلع ساختمان، هفت كتيبه قرار دارد كه از قسمت هايي از گلستان، بوستان، قصايد، بدايع و طيبات شيخ انتخاب گرديده و به خط ابراهيم بوذري نوشته شده است. متن يك كتيبه ديگر از علي اصغر حكمت است كه در مورد چگونگي ساخت بقعه توضيحاتي داده.

در ضلع غربي، قصيده اي با مطلع زير ديده مي شود:

خوش است عمر، دريغا كه جاوداني نيست                             پس اعتماد بر اين چند روز فاني نيست...

در ضلع شمال شرقي ابياتي از بوستان با اين مطلع نوشته شده:

الا اي كه بر خاك ما بگذري                                                    به خاك عزيزان كه ياد آوري ...

در ضلع جنوب شرقي، كتيبه اي ديگر از گلستان با اين عبارت به چشم مي خورد:

ياد دارم كه با كاروان همه شب رفته بودم ...

در ضلع جنوب غربي، غزلي از بدايع با اين مطلع نوشته شده:

اي صوفي سرگردان، در بند نكونامي                                         تا درد نياشامي، زين درد نيارامي...

در ضلع شمال غربي ايوان (نزديك آرامگاه شوريده) دوازده بيت از قصيده اي با مطلع زير به چشم مي خورد:

خاك من و توست كه باد شمال                                                   مي ببرد سوي يمين و شمال ...

در ضلع شرقي نيز دوازده بيت از قصيده اي به خط نستعليق و با اين مطلع ديده مي شود:

بسي صورت بگرديده است عالم                                             وز اين صورت بگردد عاقبت هم ...

در ضلع شمال غربي، غزلي از طيبات به خط شاهزاده ابراهيم سلطان فرزند شاهرخ تيموري و با اين مطلع حك شده است:

به چهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست                          عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست

علي اكبرخان قوام الملك شيرازي، سنگ قبر كنوني را كه سماق سرخ كم رنگي است، بر روي قبر شيخ نصب كرد و كتيبه زير را كه از اشعار بوستان است، با خط نستعليق عالي بر آن نگاشت:

كل شي هالك و انت الباقي

كريم السجايا، جميل الشيم                                                             نبي البرايا، شفيع الامم...

در جلوي اين رواق حوضي قرار دارد كه در آن سكه مي اندازند.

در عمق ده متري صحن آرامگاه قناتي وجود دارد كه آب آن داراي مواد گوگردي و جيوه مي باشد، آب اين قنات به درون حوضي كه آن را حوض ماهي مي نامند و در زير زمين جريان دارد مي ريزد اين حوض در سمت چپ آرامگاه واقع است و در داخل به شكل هشت ضلعي  است.

حوض ماهي زيربنايي در حدود 30.25 متر دارد و با 28 پله به صحن آرامگاه وصل مي شود مشهور است كه سعدي نزديك زاويه خود، حوضچه هايي از سنگ مرمر ساخته بوده كه آب در آنها جريان داشته است. شستشو در اين آب، خصوصاً در شب چهارشنبه سوري، جزء معتقدات مردم شيراز بوده است.

كاشي كاري هاي داخل حوض ماهي كه به سبك عمده سلجوقي است، در سال 1372 ه.ش. توسط استاد كاشي كار تيرانداز طراحي شده و توسط ميراث فرهنگي اجرا گرديده است بر فراز حوض ماهي يك نورگير به شكل هشت ضلعي و دو نورگير چهارضلعي در طرفين آن قرار دارد. زيرزمين سعديه امروزه به چايخانه سنتي تبديل شده است. دو ساختمان آجري در كنار حوض ماهي وجود دارد كه مربوط به دفتر است و ساختمان ديگري كه كتابخانه عمومي سعديه است و ساختماني ديگر كه سرويس بهداشتي در آن وجود دارد.

محوطه باغ به سبك ايراني گلكاري، درختكاري و باغچه بندي شده است. در وسط حياط دو حوض مستطيل شكل، با جهت شمالي-جنوبي در دو طرف محوطه آرامگاه قرار دارد و حوض ديگري در جهت شرقي - غربي در مقابل ايوان اصلي بنا واقع شده است.

بر روي درب ورودي سعديه اين بيت به چشم مي خورد:

ز خاك سعدي شيراز بوي عشق آيد                                      هزار سال پس از مرگ او گرش بويي

قطعه هايي از كتيبه سنگي مربوط به سر در آرامگاه كه متعلق به زمان كريمخان زند بوده و در اثر سانحه اي در گذشته هاي دور شكسته شده، هم اكنون در درون آرامگاه محفوظ مانده است. اين قطعه ضمن خاكبرداري خيابان براي تعمير آسفالت از دل خاك بيرون آمده است. بر روي سنگ مذكور قسمتي از شعر سعدي به خط ثلث عالي نوشته شده است با اين مطلع:

الهي به عزت كه خوارم مكن                                                           به ذل گنه شرمسارم مكن

در اطراف مقبره، قبور زيادي از بزرگان دين وجود دارد كه بنا به وصيت خود، در آنجا مدفون شده اند. آرامگاه شيخ مشرف الدين بن مصلح الدين سعدي شيرازي در تاريخ 53.8.20 به شماره ثبت 1010.3 در انجمن آثار ملي به ثبت رسيد.

مجموعه تصاوير از آرامگاه سعدي: